HunHan

Tak więc daje wam kolejny One Shot również zamówiony przez Sayu. Jeśli macie jakieś zamówienia na OS piszcie w komentarzach :>

Kariera naszego zespołu nie potrwała długo. Dokładnie w dzień naszej rocznicy w budynku wytwórni, gdzie świętowaliśmy wybuchł pożar w którym zginęli Tao i Sehun. Ich strata zabolała nas wszystkich. Mnie w szczególności strata Sehuna. Jego ciała nigdy nie znaleziono.Po tym zdarzeniu postanowiliśmy zakończyć działalność. Bez nich to już nie byłoby EXO. Każdy z nas poszedł w swoją stronę. Jednak ja zupełnie się załamałem. Wróciłem do rodziny i dzień po dniu snułem się niczym cień. Nie chciałem żyć. Nie bez Sehuna mojej miłości. Od tamtych wydarzeń minęły już dwa miesiące. Siedziałem jak co dzień w parku tępo wpatrując się w staw po którym pływały łabędzie. Jakże bym chciał cofnąć czas. Zobaczyć znów uśmiech ukochanego. Jednak było to niemożliwe. Po raz kolejny moje oczy napełniły się łzami, kiedy wspominałem te wszystkie wspaniałe chwile które razem spędziliśmy. To tak bardzo bolało, że nie ma go przy mnie. Nie mogłem pogodzić się z jego śmiercią. Już chciałem wstać i wrócić do domu kiedy nagle ktoś zasłonił mi oczy.

-Zgadnij kto? -cichy delikatny głos rozległ się tuż przy moim uchu. Poznałem ten głos i zamarłem. Jak to możliwe. Odwróciłem się gwałtownie i zobaczyłem go. Stał przede mną i uśmiechał się tak że miękły kolana.

-Se..Sehun? -zdołałem wydukać w szoku patrząc na niego szeroko otwartymi oczami. Ułamek sekundy później rzuciłem mu się na szyję płacząc ze szczęścia.

-Lulu już spokojnie. Spokojnie. -gładził mnie po głowie powtarzając wciąż te same uspokajające słowa.

-Ale jak...? Przecież pożar...- patrzyłem mu w oczy nie rozumiejąc co się dzieje. Targały mną różne emocje jednak radość przeważała wszystko.

-Wyszedłem tyłem żeby spotkać się z bratem, widocznie nie zauważyliście. Kiedy wybuchł pożar od odciągnął mnie od budynku. Próbowałem się jakoś z wami skontaktować ale na próżno. Dopiero niedawno domyśliłem się że znajdę cię w twoich rodzinnych stronach. Jak widać nie pomyliłem się.

-Ale czemu tak długo? Wiesz przez jakie piekło emocjonalne przeszedłem? -zacząłem mu się żalić jednak potok słów szybko uciszył pocałunkiem. Oddałem go bez wahania. Nie ważne co było kiedyś. Ważne że znów jesteśmy razem.

-Obiecaj że nigdy więcej mnie tak nie zostawisz. -szepnąłem mu do ucha nie zwalniając uścisku.

-Obiecuję. Na zawsze zostanę z tobą. Jeśli się zgodzisz. -przed moimi oczami pojawiło się małe czerwone pudełeczko. Cofnąłem się o krok i zasłoniłem usta patrząc na chłopaka z niedowierzaniem.

-Czy ty mi się oświadczasz? -powiedziałem cicho. Właśnie miało się spełnić moje największe marzenie.

-Tak właśnie. Wyjdziesz za mnie? -mówiąc to klęknął przede mną i otworzył pudełeczko. W środku leżała srebrna obrączka z wygrawerowanym napisem „Kocham się Luhan” Łzy szczęścia pociekły mi po policzkach.

-Tak. Tak oczywiście. -przytuliłem go mocno a on wpił się w moje usta. Oddałem ten namiętny pocałunek nie przestając płakać ze szczęścia.

-Moje małe szczęście. Kocham cię.

-Ja ciebie też kocham Sehun.

Troszku krótkie ale mam nadzieję że wam się spodoba.